Świat polskiej kultury pogrążył się w żałobie po śmierci cenionej artystki, której prace przez dekady kształtowały estetykę książek i plakatów znanych milionom Polaków. Wzruszające pożegnanie opublikowane przez rodzinę poruszyło internautów, a środowisko artystyczne nie kryje ogromnej straty. 

Śmierć Marii Ihnatowicz „Muchy” i reakcje środowiska artystycznego
Śmierć Marii Ihnatowicz została ogłoszona przez jej wnuczkę Marię Herman, która opublikowała w sieci bardzo osobisty wpis. W krótkiej, ale emocjonalnej wiadomości skierowanej do zmarłej babci napisała: „Babu, nie zostawaj mnie” – słowa te pojawiły się na Instagramie, pod zdjęciem artystki i szybko zaczęły być udostępniane dalej.

O odejściu artystki poinformował również Państwowy Instytut Wydawniczy, który podkreślił jej znaczenie dla polskiej grafiki książkowej. 

– Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Marii Ihnatowicz, jednej z najważniejszych polskich projektantek graficznych, autorki wielu okładek serii “Klub Interesującej Książki” Państwowego Instytutu Wydawniczego. Rodzinie, Przyjaciołom i Bliskim składamy najszersze kondolencje – zaznaczono w komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych.

Maria Ihnatowicz – biografia i początki kariery graficzki
Maria Ihnatowicz urodziła się 1 grudnia 1937 roku w Brześciu. Jej zainteresowanie sztuką doprowadziło ją do studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie zaczęła kształtować własny styl i podejście do projektowania graficznego. To właśnie tam rozpoczęła się jej droga, która później na trwałe wpisała ją w historię polskiej ilustracji i plakatu.

Artystka funkcjonowała również pod pseudonimem „Mucha”, który z czasem stał się rozpoznawalny w środowisku twórczym. Już na wczesnym etapie kariery wypracowała charakterystyczny język wizualny, łączący prostotę formy z mocnym przekazem graficznym. Dzięki temu jej prace zaczęły wyróżniać się na tle innych realizacji tamtego okresu.

Plakaty filmowe i okładki książek – dorobek Marii Ihnatowicz
Największą rozpoznawalność przyniosły jej plakaty filmowe, które tworzyła od lat 60. aż do końca lat 80. W tym czasie zaprojektowała blisko sto plakatów zarówno do polskich, jak i zagranicznych produkcji filmowych. Wśród nich znalazły się między innymi prace promujące takie tytuły jak „Wilczyca” oraz „Śmierć w Wenecji”, które do dziś są przywoływane jako przykłady charakterystycznego stylu artystki.