Lili i Lana urodziły się spokojnego letniego poranka. Ich narodziny przyniosły nie tylko szczęście rodzinie, ale także nadzieję społeczności, w której uśmiechy dawno zgasły.

Były bliźniaczkami, urodzonymi z tym samym sercem, ale o różnych osobowościach. Lili była surowa i skupiona, a Lana marzycielska i skruszona. Łączyło je jednak jedno: poczucie, że nie urodziły się przypadkiem. Często słyszały od matki:

Jesteś darem zesłanym z niebios.
Czas mijał, ale wokół nich działo się coś dziwnego. Gdy jedna była smutna, druga nagle milkła. Gdy jedna była szczęśliwa, w oczach drugiej nagle rozkwitała wiosna. Rozmawiały bez słów.

Pewnego dnia w wiosce rozległ się dziwny hałas. Jeden z domów nagle stanął w płomieniach. Ludzie biegali w panice, a Lili, zaledwie dziewięcioletnia, wbiegła do środka i uratowała dziecko. W tym momencie Lana poczuła niewytłumaczalny, ostry ból w sercu.

Kiedy Lily wyszła, z twarzą umazaną sadzą i kaszlącą od dymu, wszyscy krzyknęli z radości. Ale Lana, siostra, milczała. Tydzień później napisała list i włożyła go pod poduszkę Lily:

„Wyszłaś z ognia, ale ja noszę ten ogień w sobie. Zawsze byłyśmy połączone nicią, niewidzialną, ale żywą. Kiedy ty jesteś w niebezpieczeństwie, ja, druga połowa, jestem stracona. Obiecałam sobie, że zawsze będę czuła, że ​​coś jest nie tak, że poczuję to pierwsza”.

Od tego dnia zaczęły pisać pamiętniki, jedna dla drugiej. Nikt ich nie czytał, ale wiedziały, że najszczersza prawda na świecie kryje się w milczeniu rodzeństwa.