Z wielkim smutkiem Politechnika Śląska poinformowała o śmierci prof. dr hab. inż. Eugeniusza Świtońskiego, mDHC. Był nie tylko wybitnym naukowcem, ale także wychowawcą kilku pokoleń studentów i doktorantów, a jego działalność naukowa i dydaktyczna miała ogromny wpływ na rozwój polskiej inżynierii. Informacja o jego odejściu 25 stycznia 2026 roku wzbudziła głęboki żal w środowisku akademickim i wśród współpracowników.

Życie i kariera prof. Eugeniusza Świtońskiego
Badania naukowe i innowacje w mechanice i biomechanice
Działalność dydaktyczna i organizacyjna profesora
Nagrody, wyróżnienia i dziedzictwo naukowe
Życie i kariera prof. Eugeniusza Świtońskiego
Profesor Eugeniusz Świtoński urodził się 7 sierpnia 1940 roku w Drohiczynie. W 1963 roku ukończył Politechnikę Poznańską i od tego czasu był związany z Politechniką Śląską, gdzie rozwijał swoją karierę akademicką. 

Stopień doktora uzyskał w 1970 roku, a doktora habilitowanego w 1980 roku. W 1991 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym Katedry Mechaniki Technicznej, a cztery lata później otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Jego kariera obejmowała wszystkie szczeble zawodowe oraz pełnienie wielu funkcji organizacyjnych na uczelni.

Badania naukowe i innowacje w mechanice i biomechanice
Profesor Świtoński specjalizował się w mechanice teoretycznej i stosowanej, biomechanice oraz metodach numerycznych w analizie stereomechanicznej konstrukcji maszynowych. Jego prace były pionierskie w zastosowaniu metody elementów skończonych w projektowaniu maszyn na Politechnice Śląskiej. Współpracował z przemysłem obronnym, m.in. z Zakładami Mechanicznymi Bumar Łabędy oraz Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Mechanicznych OBRUM, pełniąc funkcję przewodniczącego rad naukowych i prowadząc kształcenie inżynierów. 

Profesor prowadził także badania nad biomechaniką człowieka, w tym modelowaniem lokomocji i oceną stanu obciążenia narządów ruchu, które znalazły praktyczne zastosowanie w rehabilitacji i przemyśle.